داراى صفاتى است كه بشر را به سوى خود جذب مىكند ، بشر مىتواند او را دوست بدارد ، مظهر جمال و زيبايى است ، جميل است ، مايهء آرامش دل است ( * ( الا بذكر الله تطمئن القلوب ) * ) ، با بشر داد و ستد و خشنودى متبادل پيدا مىكند : * ( يا ايتها النفس المطمئنة . ارجعى الى ربك راضية مرضية . فادخلى فى عبادى . و ادخلى جنتى ، قل يا عبادى الذين اسرفوا على انفسهم . . . و اذا سئلك عبادى عنى فانى قريب . . . ) * . مخصوصاً همه چيز ، او را مىخواهد و او را مىجويد و او را ثنا مىگويد : * ( افغير دين الله يبغون و له اسلم من فى السموات و الارض طوعاً و كرهاً و اليه يرجعون ، ان كل من فى السموات و الارض الَّا اتى الرحمن عبداً ، يسبح لله ما فى السموات و ما فى الارض له الملك و له الحمد و هو على كل شىء قدير ، سبح اسم ربك الاعلى . الذى خلق فسوّى . و الذى قدّر فهدى . و الذى اخرج المرعى . ) * . و اين جهت كه دين يعنى بر صراط مستقيم خدا بودن و اينكه اين جهت در فطرت بشر هست : * ( فأقم وجهك للدين حنيفاً فطرة الله التى فطر الناس عليها . ) * . در باب رابطهء حق با مخلوقات : . در فصل پيش راجع به رابطهء انسانها با حق بحث كرديم كه خداوند در قرآن به صورت يك مطلوب و يك ايدهء كامل و يك